สงครามเกิดขึ้นและจบลงในชั่วพริบตา
ลูเซียนผู้นำที่น่าหวาดหวั่น และเหี้ยมเกรียมแห่งเผ่าพันธุ์ไลแคน
ถูกสังหารในที่สุด
พวกไลแคน กระจัดกระจายไปในสายลม...
ในค่ำคืนแห่งเปลวเพลิงและการจองเวร
ชัยชนะดูเหมือนจะตกอยู่ในมือเรา...
ผู้กำเนิดเป็นแวมไพร์
จากคืนนั้นผ่านมาเกือบ 600 ปี
กระนั้นแรงแค้นข้ามเผ่าพันธุ์ ก็ไม่ได้ลงหลุมไปกับลูเซียน
แม้พวกไลแคนเหลือเพียงน้อยนิด...
สงครามกลับยิ่งเดือดพล่าน
ดวงจันทร์ไม่อาจควบคุมมันได้อีกแล้ว
ไลแคนตบะแก่กล้าแปลงร่างได้ดังใจนึก
อาวุธถูกพัฒนาขึ้น แต่คำสั่งเรายังคงเดิม
ตามล่าและปลิดชีพพวกมันทีละคน
การปลุกใจที่สัมฤทธิ์ผลสูงสุด
อาจจะสูงเกินไปด้วยซ้ำ
สำหรับชีวิตเช่นฉัน "ผู้ท้าความตาย"...
นี่คือสัญญาณการสิ้นยุคสมัย
เรากลายเป็นความล้าหลัง
เหมือนอาวุธตกรุ่น...
น่าเวทนา... เพราะฉันอยู่เพื่อมัน
เลือด!
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร คุณจะไม่เป็นไร
พวกแกทำตัวเหมือนหมาบ้า!
และทุกคนจงรู้ไว้...
นั่นคือสิ่งทีไม่ควรกระทำ
หากหวังจะสังหารแวมไพร์ ในถิ่นของมัน
หากหวังจะมีชีวิตรอด
เพียร์ซ! เทย์เลอร์!
ไปใส่เสื้อผ้าซะ
เรามีปัญหาซีเรียสซะแล้ว
ผมต้องทดสอบบางอย่าง
ที่แน่ ๆ มันเป็นของเหลวสะท้อนแสง
กระสุนอัลตราไวโอเล็ต
แสงอาทิตย์ถูกนำมาใช้เป็นอาวุธ
จะให้ฉันเชื่อว่าสัตว์ป่าชั้นตำ...
คิดค้นกระสุนล้ำสมัย เพื่อเอาไว้ฆ่าแวมไพร์ได้งั้นเหรอ
ไม่หรอก ผมว่ามันเป็นของกองทัพ
พวกมันขโมยมาใช้เป็นอาวุธไฮเทค
ฉันไม่สนว่าพวกมันเอามาจากไหน
ไรเจลตาย และเนธานเนียลอาจจะ ยังอยู่ข้างนอกนั่น
เราควรจะรวมสมัครพรรคพวก แล้วกลับออกไปสู้กับพวกมัน
ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ใช่ตอนนี้ บุกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
ใกล้ถึงวันปลุกชีพแล้ว และบ้านนี้กำลังยุ่ง
สุ่มสี่สุ่มห้าเหรอ พวกมันยิงเรา ในที่สาธารณะอย่างนั้น
- และจากที่ฉันได้ยินในอุโมงค์นั่น... - เธอบอกเองว่าไม่เห็นอะไร
ฉันรู้ว่าฉันได้ยินอะไร และฉันรู้ได้จากสัญชาติญาณ
อาจจะมีไลแคน เป็นสิบ ๆ ตัว อยู่ข้างล่างนั่น
ใครจะไปรู้ อาจจะมีมากกว่านี้ก็ได้ เป็นร้อย ๆ
เราตามล่าล้างบางพวกมัน มาตลอดนะ
เครเวนพูดถูกนะ เซลีน
พวกมันไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง มานานเป็นชาติแล้ว
- นับตั้งแต่ลูเซียนตาย - ฉันรู้น่าคาห์น
แต่ฉันอยากให้นายพิสูจน์ ด้วยการออกไปดู
ดี สั่งวางกำลังพลโดยรอบ
ฉันจะให้ซอเรนตั้งทีมค้นหา
- ไม่ ฉันจะนำทีมเอง - ไม่ได้! ให้ซอเรนจัดการ
เป็นร้อยเนี่ยะนะ
วิคเตอร์จะต้องเชื่อฉัน
- เป็นฉันคงไม่ทำท่าแบบนั้นกับคุณหรอก - ของมันแน่
ตามไปดูให้เธอแต่งตัวรอไว้ต้อนรับแขก
- เสียเวลาเปล่า - อะไร
ฉันสงสัยว่าวิคเตอร์ คงอยากให้เธอยืนหนาว อยู่ในนี้ แล้วจ้องมองหลุมศพเขาเป็นชั่วโมง
ไม่ เขาอยากให้เรารวมพล ออกไปค้นทุกตารางนิ้วในเมือง
ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมวิคเตอร์ถึงให้อำนาจกับเครเวน
เขาเป็นข้าราชการ มากกว่าจะเป็นนักรบ
มาเถอะ เธอต้องไปแต่งตัว
- เรื่องอะไร - งานปาร์ตี้ไง
ทูตเอมิเลียใกล้จะมาถึงแล้ว
โอ้ ใช่เลย
เธอควรจะสวมชุดนี้ มันเริ่ดมาก
พวกมันตามล่าคุณอยู่
เขามีเสน่ห์ดีนะ...
- สำหรับมนุษย์ - ใครกัน
ฉันตั้งใจให้เธอ อยู่เคียงข้างฉันในคืนนี้
พาเอริก้าไปสิ เธออยากจะอยู่ข้างคุณจะตาย
ฉันว่าเธอจริงจัง กับเรื่องนักรบนี่มากเกินไป
เธอลบล้างอดีตไม่ได้หรอก ไม่ว่าเธอจะฆ่ามันอีกสักเท่าไหร่
และอีกอย่าง...
เธอจะเป็นอมตะไปเพื่ออะไร...
หากเธอปฏิเสธความรื่นรมย์ในชีวิต
เห็นมนุษย์คนนี้มั้ย
- เขาทำไม - ฉันเริ่มคิดว่าพวกไลแคน...
บ้าจริง!
หาชุดสวยๆ มาใส่ซิ แล้วก็เร็วๆ ด้วยล่ะ
เครเวน ฉันพูดจริงนะ ฉันคิดว่าพวกมัน กำลังตามล่าเขา
นอกจากอาหารแล้ว พวกไลแคนจะตามล่ามนุษย์ไปทำไม
มีอะไรก้าวหน้าบ้างมั้ย
มาดูกัน
ผลเป็นลบ
กลับบ้านเหรอ
ใช่ นิโคลาสให้ฉันพักได้ 2-3 ชั่วโมงน่ะ
อีกอย่างนะ...
เขาว่านายผ่าตัดได้เยี่ยมมากคืนนี้
ใช่
ตามสบายนะ
เราถูกซุ่มโจมตี
ผู้ท้าความตาย 3 คน
- แล้วตัวทดลองล่ะ - เราเสียเขาไป
นายเสียเขาไป
ดูสภาพสิ
กระสุนเงิน ความเข้มข้นสูง
ป้องกันไม่ให้เขากลายร่าง
ไม่ต้องหาส่วนที่เหลือ โลหะเงินเจาะเขาพรุนแล้ว
ไม่มีทางเกิดใหม่ได้ในจุดนี้
เอามันออกดีกว่า
อย่าเกร็งนะ
พวกแวมไพร์ไม่รู้ ว่านายกำลังตามล่ามนุษย์...
- พวกมันไม่รู้ใช่มั้ย เรซ - ใช่
ฉันไม่คิดว่างั้น
- นายไม่คิดหรือนายไม่รู้ - ฉันไม่แน่ใจ
ผลเป็นลบ
ผมต้องขอตรวจดูไมเคิลหน่อยล่ะ
ต้องให้ฉันทำเอง ทุกอย่างเลยใช่มั้ย
บ้านอันทรงเกียรติของเรา อาจโดนมหาสมุทรแบ่งแยก...
แต่เราผูกพันกันด้วย ความอยู่รอดทางสายเลือด
และเมื่อเอมิเลียมาปลุกมาร์คัส...
ในอีก 2 วันข้างหน้า
เราจะกลับมารวม เป็นโคเวนเดียวกันอีกครั้ง!
ขอขอบคุณเจ้าของบ้าน สำหรับความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อ
เขาเข้ามาทำงาน แล้วก็กลับบ้าน
ผมบอกได้แค่นั้นล่ะ
แพทย์ฝึกหัดทำงานตลอดเวลา เราไม่ค่อยมีชีวิตส่วนตัวมากนักหรอก
รู้มั้ย ว่าจะหาเขาได้ที่ไหน
ไม่รู้
คุณลองไปหาเขาที่บ้านดูก็ได้ หรือไม่ก็รอจนกว่า เขาจะกลับมาที่นี่
เขาไม่ได้มีปัญหาอะไร ใช่มั้ยครับ
นี่ไมเคิล ตอนนี้ผมไม่อยู่บ้าน กรุณาฝากข้อความเอาไว้
ไมเคิล นี่อดัมนะ ตำรวจมาตามหานาย ที่โรงพยาบาล
พวกเขาเชื่อว่านายเกี่ยวข้อง กับเรื่องที่มีการยิงกัน
ฉันบอกพวกเขาว่านายไม่เกี่ยวแน่นอน...
แต่พวกเขากำลังจะไปหานาย
พวกมันตามล่าคุณทำไม
บ้าจริง!
สวัสดี ไมเคิล
นี่มันอะไรกัน
หยุดรถ
หยุดรถ!
ถอยไป!
โอเค
เอาล่ะ
คุณเสียเลือดมากเลยนะ
ถ้าคณไม่จอดรถ คุณจะทำให้เราสองคนตาย
- นี่ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ! - ฉันก็ไม่เล่น!
หุบปากแล้วนั่งเฉยๆ ซะ ฉันไม่เป็นไรหรอก
เวร!
รอดไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง ประทับใจมาก
บางทีเรซอาจจะไม่ได้พูดเกินจริง
เรซไม่ได้เอาไอ้นี่กลับมา
ถ้าไมเคิลเป็นตัวพาหะ พวกแวมไพร์ก็...
เย็นก่อนเพื่อน
ฉันดูดเลือดเขามา
อีก 2 วัน พระจันทร์จะเต็มดวง
เขาจะกลายร่างเป็นไลแคนในเร็ววัน
แล้วเขาจะตามหาเราเอง
เสียดายจริงๆ ที่เราไม่มีเลือดมากกว่านี้
ผลเป็นบวก
นอนนิ่ง ๆ หัวคุณกระแทกอย่างแรง
คุณหมดสติไปพักใหญ่
คุณรู้มั้ยว่าทำไมพวกนั้น ถึงตามล่าคุณ
ผมอยู่ทีไหน
คุณปลอดภัยแล้ว
ฉันชื่อเซลีน
ข่าวลือเป็นจริงแฮะ
คนทั้งบ้านเมาท์กัน เรื่องสัตว์เลี้ยงใหม่ของเธอ
- เธอจะเปลี่ยนเขา ให้เป็นแวมไพร์งั้นเหรอ - เปล่าสักหน่อย
แล้วพาเขามาทำไม
เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้
- แล้วเธอมาที่นี่ทำไม - เครเวนให้ฉันมา
เขาอยากเจอเธอ เดี๋ยวนี้
นี่มันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้จริงๆ!
เธอขัดคำสั่งฉัน แล้วยังออกไปข้างนอกกลางดึก...
อยู่กับมนุษย์ มนุษย์ที่เธอ พากลับมาที่บ้านฉัน
เท่าที่รู้ นี่ยังเป็นบ้านของวิคเตอร์อยู่นะ
นี่ ฉันไม่อยากทะเลาะด้วยนะ
อยากให้รู้ไว้ว่าไมเคิล มีความสำคัญมาก กับพวกไลแคน...
- ไมเคิลอย่างงั้นอย่างงี้! - จะฟังมั้ย
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ หลงงมงาย กับทฤษฎีบ้าบอนี่นัก
ลูเซียนไม่ได้สนสักนิด กับไอ้มนุษย์...
ไมเคิลหรืออะไรของเธอนั่นน่ะ
เดี๋ยวก่อนนะ
เธอหลงเสน่ห์มันใช่มั้ยล่ะ
นั่นต่างหาก ทฤษฎีบ้าบอ
อ๋อ เหรอ
ออกไป!
ผมล่ะไม่อยากให้คุณ โกรธผมเลยจริงๆ
รอก่อน
เอ้านี่
เอาเลย ลองยิงดูหน่อย
ถอดแม็กออกมาซิ
คุณเลียนแบบกระสุนไลแคน ซิลเวอร์ไนเตรท
กระสุนสังหาร
พวกมันจะดันมันออกมา เหมือนกระสุนทั่วไปของเราไม่ได้
ตรงเข้ากระแสเลือด ไม่มีทางเอาออกได้เลย
บอกหน่อยซิ คาห์น
คุณเชื่อว่าลูเซียนตาย เหมือนที่พวกเขาว่ากันมั้ย
- เครเวนเล่านิทานสงครามอีกแล้วเหรอ - นั่นล่ะประเด็น
มันก็เป็นเรื่องเล่าเก่าๆ เรื่องที่เขาเล่า
ไม่มีหลักฐานว่าเขาฆ่าลูเซียน มีแต่ที่เขาอ้างแค่นั้น
ผมไม่มองข้ามเรื่อง ความมักใหญ่ใฝ่สูงของเครเวน...
แต่วิคเตอร์เชื่อเขา นั่นล่ะที่สำคัญ
- คุณถามไปทำไม - ไม่มีอะไร
การปะทะกับผู้ท้าความตาย ในที่สาธารณะ และไล่ล่ามนุษย์...
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดเอาไว้ นายต้องทำห้องแล็บและเก็บตัว!
เลิกพล่ามซะที เครเวน!
นายไม่ได้ห่วงเรื่องมนุษย์นั่น
อีกอย่าง ฉันเก็บตัวมานานพอแล้ว
สั่งคนของนาย ว่าอย่าออกไปเพ่นพ่าน ลูเซียน
อย่างน้อยก็ช่วงนี้
อย่าให้ฉันต้องเสียใจ กับข้อตกลงของเรา
นายทำในส่วนของนายเถอะ
อย่าลืมสิว่า ฉันหลั่งเลือดให้นาย มาหนหนึ่งแล้ว
ถ้าไม่มีฉัน นายก็ไม่มีอะไรเลย
ก็แค่ไอ้กระจอกคนหนึ่ง
"การโค่นล้มลูเซียน"
จากชัยชนะของผู้กล้า ที่บุกป้อมปราการของลูเซียน...
มีเพียงแวมไพร์ รอดชีวิตเพียงหนึ่ง เครเวน...
ผู้ซึ่งได้รับรางวัลอย่างงาม ไม่ใช่เพียงสร้างความสำเร็จครั้งใหญ่...
แต่ยังกลับมา พร้อมหลักฐานความตาย ของผู้นำไลแคน...
ผิวหนังซึ่งมีตราประทับ ตัดมาจากแขนของลูเซียน
- ฉันตามหาเธอซะทั่วเลย - ไม่ใช่ตอนนี้
เขาถูกกัด
มนุษย์ของเธอ เขาถูกไลแคนกัด
- เครเวนให้เธอมาพูดเรื่องนี้เหรอ - เปล่า
ฉันเห็นรอยกัด ด้วยตาของฉันเอง ฉันสาบานได้
แล้วเรื่องกฎล่ะ
เธอก็รู้ ว่ามันผิดกฎ!
ตั้งแต่เขากัดฉัน ฉัน...
ฉันก็เอาแต่เห็นภาพหลอน และภาพลวงตาพวกนี้
ฉันรู้สึกเหมือนกะโหลก จะแตกออกเป็นสองเสี่ยง
โอเค ผู้ชายตัวเป็นๆ กัดนายงั้นเหรอ
ให้ตาย
แน่ใจเหรอ ว่าไม่ใช่หมา
บอกว่าคนก็คนสิ
- โอเค เข้าใจแล้ว - เขาตามล่าฉันอยู่
- แล้วผู้หญิงคนนั้น ที่รถไฟใต้ดิน - ผู้หญิงไหน
นี่นายไม่ฟังฉันเลยหรือไงวะ เธอจับฉันเป็นตัวประกัน!
เออ เออ
เอาล่ะ...
ฉันจะช่วยนายไขเรื่องนี้นะ เดี๋ยวฉันกลับมา
ปล่อย ไมเคิล
ปล่อย
ใจเย็นๆ ก่อน โอเคมั้ย เดี๋ยวฉันกลับมา
- ฉันสัญญา - ก็ได้
ได้โปรดอภัยให้ฉันด้วย...
แต่ฉันต้องการ คำชี้นำจากท่าน
คาห์นอยากพบคุณ
เท่าที่รู้
การปลุกชีพไม่ได้ทำได้โดย คนๆ เดียวเช่นฉัน
ผู้อาวุโสเท่านั้น ที่ใช้พลัง รวบรวมความทรงจำ และความคิด...
ให้กลายเป็นภาพเดียว
บันทึกเรื่องราวสมัยครองอำนาจ
ฉันเพียงหวังว่าวิคเตอร์ จะได้ยินคำอ้อนวอนของฉัน
โปรดอภัยให้ฉัน แต่ฉันต้องการ คำชี้นำจากท่าน...
ฉันต้องขอโทษ ที่ปลุกท่านก่อนเวลา...
แต่ฉันกลัวว่า พวกเราอาจจะ กำลังอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง
โดยเฉพาะท่าน ถ้าปล่อยให้ท่าน อยู่ในสภาวะอ่อนแอ
ฉันเชื่อว่าลูเซียน ยังมีชีวิตอยู่
ที่นี่ เวลานี้ ในเมืองนี้...
กำลังเตรียมการโจมตีเรา ในช่วงพิธีปลุกชีพ
ที่หนักไปกว่านั้น...
หากที่ฉันคิดเป็นจริง...
นั่นหมายความว่า เครเวนกำลังให้ความช่วยเหลือมัน
รีบร้อนอะไรกันนักหนา
ดูนี่สิ
เซลีน!
ฉันต้องการคุยกับเซลีน!
ไมเคิลเหรอ
- ใช่ไมเคิลหรือเปล่า - เกิดอะไรขึ้น
เกิดอะไรขึ้นกับผม
เดี๋ยวฉันออกไป
ถ้าเธอออกไปหามัน บ้านนี้จะไม่ต้อนรับเธออีก
พอวิคเตอร์ฟื้นแล้ว คอยดู ว่าเขาจะว่ายังไงกับเรื่องนี้
ขึ้นมา
ฉันเตือนเธอแล้วนะ ฉันเตือนแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟัง
- ฉันน่าจะบอกคุณเร็วกว่านี้... - บอกผมเรื่องอะไร
มนุษย์ของเธอ ไมเคิลน่ะ...
เขาไม่ใช่มนุษย์
เขาเป็นไลแคน
อะไรนะ
เอะอะอะไรกัน
อย่ามาที่นี่อีก พวกเขาจะฆ่าคุณ เข้าใจมั้ย
ทำไม พวกคุณเป็นใครกัน
เธอออกไปก่อน
คุณอยู่ท่ามกลางสงคราม ที่รบกันมานานพันปี
ความอาฆาตพยาบาท ระหว่างแวมไพร์กับไลแคน
มนุษย์หมาป่า
คิดซะว่าตัวเองโชคดี
มนุษย์ส่วนใหญ่จะตาย ภายใน 1 ชั่วโมง หลังจากถูกพวกที่เป็นอมตะกัด
ไวรัสที่แพร่เข้าไปในร่างคุณ เป็นอันตรายถึงตาย
แล้วถ้าคุณกัดผมล่ะ ผมก็กลายเป็นแวมไพร์แทนงั้นเหรอ
ไม่ คุณจะตาย
ไม่มีใครถูก 2 เผ่าพันธุ์กัด แล้วจะมีชีวิตรอด
จริงๆ แล้ว ฉันควรหยุดรถแล้วฆ่าคุณซะ
- แล้วคุณมาช่วยผมไว้ทำไม - ฉันเปล่า
ฉันตามล่า และฆ่าพวกคุณนี่ล่ะ
ที่ฉันสนก็คือ ทำไมลูเซียนต้องการตัวคุณนัก
เจ้ารู้มั้ย ทำไมข้าถึงถูกปลุกขึ้นมา
ไม่ทราบครับ
- แต่ผมจะหาคำตอบ - หมายถึงเมื่อหาตัวเธอเจอ
- ครับท่าน - นำตัวเธอมาหาข้าให้ได้
เซลีนกับข้า มีอะไรต้องคุยกัน
เธอได้บอกให้ข้าได้รับรู้ ถึงปัญหามากมาย
ปัญหาที่จะต้องเผชิญ ในอีกไม่ช้า
เผ่าพันธ์ของเราเริ่มอ่อนแอ และเสื่อมถอย
ข้าน่าจะมอบหมายให้คนอื่น ดูแลแทนข้า
ยังมี...
ความทรงจำของเธอ...
ความยุ่งเหยิง
ไม่อาจแยกแยะเวลา
ให้ข้าเรียกผู้รับใช้มาช่วยเถอะ
ท่านจำเป็นต้องพัก
ข้าพักมาพอแล้ว
สิ่งที่เจ้าจะต้องทำ ก็คือปลุกมาร์คัส
แต่เขายังหลับอยู่นะครับท่าน
เอมิเลียกับสมาชิกสภา จะมาถึงในคืนวันพรุ่งนี้
เพื่อปลุกมาร์คัส
ไม่ใช่ท่าน
ท่านถูกปลุกชีพก่อนกำหนด 100 ปี
นังนั่นทรยศผม
ทีนี้เขาก็รู้ทุกอย่าง ที่นังนั่น เอาแต่หลงงมงายมาตลอด
เดี๋ยวก่อน
นี่เธอไว้ใจได้หรือเปล่า
แน่นอนค่ะ
ไปหาผมที่ห้องพัก ภายใน 20 นาที
ถึงเวลาที่ผมต้องมอบหมาย ให้คุณทำอะไรบางอย่างแล้ว
ผมเห็นภาพพวกนี้ ภาพหลอน
มันไม่ใช่ภาพหลอน มันเป็นความทรงจำ
คุณถูกกัด มันส่งผ่าน ความทรงจำของตัวเองมาให้กับคุณ
นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ ที่เราเอาไว้ใช้ไต่สวน มันน่าจะปลอดภัย
- ไซโอเด็กซ์ อินดัสตรีส์ - เราเป็นเจ้าของ
เดิมทีเป็นเลือดเทียม เดี๋ยวนี้เป็นไอ้นี่
เมื่อมันผ่านอนุมัติ มันจะเป็นพืชผลทางเศรษฐกิจใหม่ของเรา
โคลนนิ่งเลือด
พวกนี้เอาทำอะไร
พวกไลแคนแพ้โลหะเงิน
ถ้าเอากระสุนออกไม่ทัน พวกมันจะตายระหว่างไต่สวน
แล้วคุณทำอะไรกับพวกเขาหลังจากนั้น
ใส่กระสุนกลับเข้าไป
- เตรียมการถึงไหนแล้ว - เราพร้อมแล้วล่ะ
ทำไมคุณถึงเกลียดพวกเขานัก
ก็บอกแล้วไง ว่าเราอยู่ในสงคราม
งั้นคุณก็แค่ทำตามคำสั่งน่ะเหรอ
ทำไมคุณไม่ตอบคำถาม
ก็ได้
มีตัวอะไรบางอย่างอยู่ในคอก
ฉีกม้าของเราออกเป็นชิ้นๆ
ฉันไม่สามารถช่วยชีวิตแม่
หรือน้องสาวฉันเอาไว้ได้เลย
เสียงกรีดร้องของพวกเขา ทำให้ฉันตื่น
พ่อฉันตายอยู่ด้านนอก พยายามที่จะช่วยพวกเขา
ฉันยืนอยู่หน้าห้องตัวเอง...
กำลังจะวิ่งไปที่ห้องหลานสาว เมื่อ...
หลานสาวฝาแฝด
ยังไม่ 6 ขวบดีด้วยซ้ำ
ถูกชำแหละ
- เหมือนสัตว์ - คุณพระช่วย
รู้ตัวอีกที ฉันก็อยู่ในอ้อมแขนเขา
สงครามลุกลามมาถึงบ้านเรา
เขาตามล่าพวกไลแคนอยู่หลายวัน
เขาขับไล่พวกมันไป และช่วยชีวิตฉันเอาไว้
- ใครกัน - วิคเตอร์
อาวุโสและแข็งแกร่งที่สุด ในหมู่พวกเรา
คืนนั้นเขาก็เปลี่ยนฉัน ให้เป็นแวมไพร์
มอบความแข็งแกร่งให้ฉัน เพื่อล้างแค้นแทนครอบครัว
นับแต่นั้น ฉันก็ไม่หันกลับไปมองอดีตอีก
ฉันเห็นรูปของคุณ
ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ภรรยาคุณเหรอ
คงจะดีถ้าเราจับตาดู บรรดาลูกพี่ลูกน้องของเรา
ผมจะให้เรซจัดการในทันที
ฉันคงจะต้องเชื่อมั่นในตัวนาย แล้วล่ะเพื่อน
เวลาใกล้เข้ามาแล้ว
ผมพยายามเบี่ยงหลบ แต่เขาก็เข้ามาชนเราจนได้
เขากระแทกเราไปอยู่อีกเลนหนึ่ง
พอผมมา...
ผมก็รู้ได้ว่า ชิ้นส่วนของเครื่องยนต์ มาอยู่ที่เบาะหน้า
แล้วเธอก็ติดอยู่ตรงนั้น ห่างกับผมเพียง 6 นิ้ว
อยู่ในตำแหน่งที่น่ากลัวมาก
ผมคิดว่าเธอช็อค เพราะว่าเธอ...
เอาแต่ถามว่า ผมเป็นอะไรมั้ย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอดูจะเป็นห่วง มากกว่าผมเสียอีก
ถ้าตอนนั้นผมรู้ อย่างที่ผมรู้ในตอนนี้ ผมก็คงช่วยชีวิตเธอไว้ได้
ไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ
แต่ว่าเธอตายตรงนั้น...
ก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึง เพียงแค่ 2 นาที
หลังจากนั้น ผมก็ไม่มีกะจิตกะใจ จะทำอะไรทั้งนั้น
ผมเคยมาอยู่กับคุณปู่ที่นี่ ช่วงฤดูร้อน ตอนที่ผมเป็นเด็ก...
พอผมเรียนจบ ผมก็เลย...
ลาจากที่นั่น
ผมมาที่นี่เพื่อดำเนินชีวิตต่อไปให้ได้ เพื่อให้ลืมมัน
มันก็ดูเป็นความคิดที่ดีหรอกในตอนนั้น
แล้วคุณทำได้มั้ย
ดำเนินชีวิตต่อไปน่ะ
แล้วคุณล่ะ
ผมอยากให้คุณ เก็บเรื่องที่ผมกำลัง จะบอกต่อไปนี้ ให้เป็นความลับที่สุด
เรื่องนั้นรอก่อนได้
ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
พวกมัน
หรืออย่างน้อยพวกมัน คงอยากให้เราเชื่ออย่างนั้น
การรื้อฟื้นอดีต เป็นกฎต้องห้าม
ฉันควรกลับไปบ้านได้แล้ว
แล้วผมล่ะ
วิคเตอร์รู้ ว่าต้องทำอะไรต่อไป ฉันจะกลับมาคืนพรุ่งนี้
- ผมไม่อยู่คนเดียวที่นี่นะ - คุณต้องอยู่ ถ้าไม่อยากตาย
ผมอยากไปกับคุณ
คุณทำอะไรเนี่ยะ
คืนพรุ่งนี้ พระจันทร์จะเต็มดวง
คุณจะกลายร่าง คุณจะฆ่าและกินเหยื่อ
มันหลีกเลี่ยงไม่ได้
ฉันปล่อยให้คุณออกไปไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ
นัดเดียวไม่ถึงตายหรอก แต่โลหะเงินจะช่วยป้องกัน ไม่ให้คุณกลายร่าง
อย่างน้อยก็ 2-3 ชั่วโมง
ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน ก็ช่วยตัวเองแล้วกันนะ
ใช้มัน
ว่าไง
ท่านครับ เธอมาแล้ว
เธอทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไงกัน เธอทำให้ฉันเสียหน้า
ทุกคนรู้ว่าผม วางแผนเรื่องของเราเอาไว้
- ไม่มีเรา! - ไปหาวิคเตอร์...
แล้วบอกเขา อย่างที่ฉันบอก! จากนี้ไปเธอจะต้องทำ ตามที่ฉันสั่ง
ไม่เข้าใจอะไรตรงไหนมั้ย
เข้ามาใกล้ๆ สิ เด็กน้อย
ออกไป
เร็วเข้า ไปๆ
ฉันเหมือนคนหลงทาง เมื่อไม่มีท่าน
เครเวนคุกคาม และตามตื๊อฉันไม่เลิกรา
เรื่องเล่าเก่าแก่ที่สุดในหนังสือ
เขาปรารถนาสิ่งเดียว ที่เขาไม่อาจครอบครองได้
ทีนี้บอกข้าซิ...
ทำไมเจ้าถึงเชื่อว่า ลูเซียนยังมีชีวิตอยู่
- ว่าไง - แต่ข้ามอบหลักฐานทั้งหมดให้ท่านแล้ว
นั่นเป็นความคิด และภาพที่ไม่ปะติดปะต่อ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
นั่นคือเหตุผลว่า ทำไมการปลุกชีพ จึงควรทำโดยผู้อาวุโสเท่านั้น
เจ้าไม่มีความสามารถพอ ที่จะประกอบพิธีได้
แต่ฉันเห็นลูเซียน ฉันยิงมันเอง ท่านต้องเชื่อฉันนะ
การลำดับการคืนชีพ ไม่เคยข้ามขั้น แม้แต่หนเดียว
ตลอด 14 ศตวรรษ
ตั้งแต่ผู้อาวุโสแรกเริ่มปกครอง
หนึ่งตื่น สองหลับ มันเป็นธรรมเนียม
ครั้งนี้มาร์คัสควรฟื้นมา ไม่ใช่ข้า
- มีเรื่องยุ่งยากซะแล้ว - แต่ฉันไม่มีทางเลือก
เผ่าพันธุ์กำลังอยู่ในอันตราย และไมเคิลคือกุญแจสำคัญ...
ใช่แล้ว
ไลแคนนั่น
ได้โปรด
ให้โอกาสฉัน ได้หาหลักฐาน
ได้
ข้าจะให้เครเวน รวบรวมหลักฐาน...
ถ้าหากว่ามีนะ
ท่านเชื่อใจเขา มากกว่าฉันได้ยังไง
เพราะเขาไม่ใช่คนที่แปดเปื้อน ไปด้วยสาปสัตว์
ข้ารักเจ้า...
เหมือนลูกสาว แต่เจ้าทำให้ข้า ไม่มีทางเลือก
กฎเหล่านี้ถูกตั้งขึ้นมา อย่างมีเหตุผล...
และเห็นเหตุผลเดียว ที่ทำให้เราอยู่รอด มานานได้ขนาดนี้
เจ้าจะไม่ได้รับการลดหย่อนผ่อนผัน
เมื่อเอมิเลียมาถึง สภาจะเปิดประชุม และตัดสินชะตาเจ้า
เจ้าละเมิดลำดับ และกฎการปลุกชีพ
เจ้าต้องถูกพิพากษา!
เธอควรเชื่อฟังฉัน ไม่ใช่จุ้นจ้านแบบนี้
เธอจะโชคดี ถ้าฉันพูดให้สภา ไว้ชีวิตให้เธอได้
บอกหน่อย
คุณกล้าตัดเนื้อแขนของลูเซียน หรือว่ามันตัดให้
จำคำฉันไว้
อีกไม่นาน เธอจะเห็นด้วยกับฉัน
ห้ามใครเปิดประตูนี้เด็ดขาด เข้าใจมั้ย
ฉันปล่อยให้ว่าที่ราชินีของฉัน วิ่งแจ้นไปหาไอ้ไลแคนนั่นอีกไม่ได้
บ้าเอ๊ย
เปลี่ยนแผน ซอเรนกับทีม จะไปรับเอมิเลีย
- นั่นมันงานของเรา - ไม่ใช่แล้ว
- เธอช่วยฉันทำไม - เปล่า ฉันช่วยตัวเองต่างหาก
- เกิดอะไรขึ้น - สัญญาณเตือนภัยดัง
เราติดตั้งไว้รอบคฤหาสน์
เซลีน เธอหนีออกไปหาไมเคิล
ฉันต้องการหัวไอ้ไลแคนนั่น
เราต้องไปกันแล้ว
หมอบ!
ไป ไป
- โดด - ล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ยะ
- เจออะไรมั้ย - สัญญาณผิดพลาด
หมาคงเข้าไปรุมแล้วล่ะ ถ้ามีอะไร เข้าไปใกล้รั้วนั่น
- เอมิเลียน่าจะมาถึงแล้ว - ใช่
นี่ ฉันอยากให้นายออกไปนอกตึก ดูซิว่า ทำไมเธอถึงมาช้านัก
ได้เลย
เราน่าจะจอดรถ แล้วฉีดยาให้เขา
ช่างมันสิ มันไม่เป็นไรหรอก เราใกล้จะถึงอยู่แล้ว
เวรแล้ว เขาไม่รอดแน่ จอดรถ จอดรถ!
เอากระเป๋ายามา
ฉีดให้เขาซะ ฉีดสิ
นายท่าน
วิคเตอร์อยากคุยด้วยครับ
นายท่าน
ข้าให้ไปตามเซลีน...
ไม่ใช่เจ้า
เธอฝ่าฝืนคำสั่งท่าน...
หนีออกจากคฤหาสน์ ไปแล้วครับท่าน
การไร้ซึ่งความสามารถของเจ้า เริ่มจะถึงขีดสุดแล้วนะ
ไม่ใช่ความผิดของผมนะครับ เธอเอาแต่หลงละเมอไปเอง...
คิดว่าผมเป็นตัวการ ในการสมคบคิดอะไรบางอย่าง
และนี่คือหลักฐานของฉัน
แกบอกพวกเขาไป เหมือนอย่างที่แกบอกกับฉัน
ก็ได้ ก็ได้
เราค้นหาใครบางคน ที่มีคุณลักษณะพิเศษ มานานแสนนาน
ลูกหลานโดยสายเลือด ของอเล็กซานเดอร์ คอร์วินัส...
ขุนศึกฮังกาเรียน...
ผู้ซึ่งมีอำนาจ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 5
ในเวลาเดียวกับที่โรคระบาด ได้คร่าชีวิตคน ในหมู่บ้านเขา
เขาคนเดียวเท่านั้น ที่รอดชีวิต
ร่างกายของเขาสามารถ เปลี่ยนโรคร้าย...
ให้กลายเป็นประโยชน์กับตัวเองได้
เขากลายเป็นอมตะอย่างแท้จริง เป็นคนแรก
หลายปีต่อมา เขามีลูกอย่างน้อย 2 คน...
ซึ่งได้รับมรดกทางพันธุกรรม
บุตรชายแห่งตระกูลคอร์วินัส
คนหนึ่งถูกค้างคาวกัด อีกคนหนึ่งถูกหมาป่ากัด...
คนหนึ่งเดินบนเส้นทางโดดเดี่ยว แห่งความตาย ในฐานะมนุษย์
- ตำนานอันน่าขัน มันไม่มีอะไรเลย! - นั่นก็อาจจะใช่...
แต่เราสืบเชื้อสาย มาจากบรรพบุรษเดียวกัน
การเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติ ของเชื้อไวรัสดั้งเดิม...
ได้เชื่อมตรงเข้าสู่ สายพันธุ์ของเขา
สายเลือดของคอร์วินัส นอนอยู่ตรงนั้น...
ห่างจากเจ้าไม่เกิน 3 ฟุต
ใช่
แต่เขาเป็นแวมไพร์ไปแล้ว เราต้องการเลือดบริสุทธิ์
ไร้มลทิน และเหมือนไวรัสดั้งเดิมทุกอย่าง
ซึ่งเราได้รู้ว่า...
ถูกซ่อนอยู่ในรหัสพันธุกรรม ของลูกหลานเขา
และถูกถ่ายทอดอยู่ในรูปแบบ ที่ซ่อนเร้นแอบแฝง
มาหลายชั่วอายุคน...
มาสู่ตัวไมเคิล คอร์วิน
หลายปีมาแล้ว เราพยายาม ผสมสายเลือดพวกเขา
และหลายปีเช่นกัน ที่เราล้มเหลว
ไร้ประโยชน์
แม้แต่ในเซลล์ สายพันธุ์ของเรา ก็ดูเหมือนจะทำลายกันเอง
จนกระทั่ง เราพบไมเคิล
สายเลือดของคอร์วินัส ทำให้เกิดการรวมเผ่าพันธุ์ที่สมบูรณ์
เซลล์เลือด 3 ชนิด...
ซึ่งกุมอำนาจ อันเกินกว่าจะบรรยายได้
ไม่มีการรวมเผ่าพันธุ์ใด ๆ ทั้งนั้น
- มันเป็นเรื่องนอกรีต - เดี๋ยวก็จะได้รู้กัน
เมื่อลูเซียนได้เอาเลือดของไมเคิล ฉีดเข้าตัวเองแล้ว
ลูเซียนตายไปแล้ว
ใครว่าล่ะ
ผมอยากให้คุณ ช่วยทำอะไรให้หน่อย
ข้ารับรองได้เลย เด็กน้อย...
เครเวนจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต
อีกไม่นาน บ้านหลังนี้จะถูกทำลายสิ้น
- หลังจากแกตายนั่นแหละ - อย่า เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
มีเพียงพวกคุณ ที่จะรู้ความจริงพวกนี้
ถ้าลูเซียนได้ตัว ผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์ไป..
ผู้ทรงอำนาจอย่างเอมิเลีย...
หรือตัวท่านเอง...
เมื่อฉีดสารพร้อมกับเลือดของไมเคิล...
น่ารังเกียจ
ครึ่งแวมไพร์...
ครึ่งไลแคน แต่แข็งแกร่งกว่า ทั้ง 2 เผ่าพันธุ์
ฉันอยากคุยกับคาห์น
นายท่าน...
สมาชิกสภาถูกลอบสังหาร
- แล้วเอมิเลียล่ะ - เธอถูกสูบเลือดจนหมดตัว
มันเริ่มขึ้นแล้ว
ข้าขอโทษ ที่สงสัยในตัวเจ้า
อย่ากลัวไปเลยเด็กน้อย เจ้าจะได้รับการอภัยโทษ
ทันทีที่เจ้าฆ่าสายเลือดคอร์วินัส เจ้า...
ไมเคิลนั่น
นายได้รับเอ็นไซม์ ที่หยุดยั้งการเปลี่ยนร่าง
อาจต้องใช้เวลาพักหนึ่ง เพื่อให้สารหมดฤทธิ์
พอได้แล้ว!
ไปดูซิว่าเรซ มัวทำอะไรอยู่
ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ
สงสัยต้องส่งเจ้านั่น ไปอบรมมารยาทเสียหน่อย
ว่าแต่เขา ฉันเองก็เหมือนกัน ต้องขอโทษด้วยนะ
ฉันชื่อลูเซียน
ฉันต้องไป
ฉันต้องกลับไป
จะไม่มีการกลับไป
ไม่ได้กลับไปไหนทั้งนั้น
พวกแวมไพร์จะฆ่านาย ทันทีที่เห็นนาย เพราะสิ่งที่นายเป็น
เป็นไลแคนเหมือนพวกเรา
นายเป็นเผ่าพันธุ์เรา
นายจะทำอะไร
- ทำอะไรน่ะ - ทำให้นาย หายสับสนไงล่ะ
สงครามของนาย ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน
สงครามของฉันเหรอ
ไม่!
ไม่! ไม่!
ซอนย่า!
พวกมันบังคับให้นาย ต้องทนดูเธอตาย
ซอนย่า
นั่นล่ะจุดกำเนิดของสงคราม
ฉันเห็นภาพที่เกิดขึ้น ราวกับว่าฉันอยู่ตรงนั้น
ครั้งหนึ่งเราเคยตกเป็นทาส
ผู้พิทักษ์เหล่าแวมไพร์ในยามกลางวัน
ฉันเกิดมาในฐานะทาส...
แต่ให้ที่พักพิงพวกเขา โดยไม่เดียจฉันท์
ฉันรับแวมไพร์เป็นภรรยาด้วยซ้ำ
มันเป็นสิ่งต้องห้าม...
การรวมสายพันธุ์
วิคเตอร์กลัวการรวมสายพันธุ์
กลัวมาก จนกระทั่ง...
เขาฆ่าเธอ
ลูกสาวของเขาเอง...
ถูกเผาทั้งเป็น
โทษฐานที่มารักฉัน
นี่เป็นสงครามของเขา...
ของวิคเตอร์
และเขาใช้เวลาตลอด 600 ปี
ทำลายเผ่าพันธุ์ของฉัน
พวกเขาจะทำยังไงกับเซลีน
เรามีแขก
- นึกว่าเราตกลงกันไว้แล้วซะอีก - ใจเย็นก่อน
เครเวน
เรื่องพวกนี้ เราต้องคุยกันส่วนตัว
พาแขกของเราไปที่ชั้นล่างด้วย
สภาถูกยุบไปแล้ว
อีกไม่นาน นายจะได้ทุกอย่าง
ทั้งสองโคเวนที่ยิ่งใหญ่ และการสงบศึกกับไลแคน
ซึ่งฉันวางใจว่า พวกเราจะไม่ถูกลืม เมื่อคู่สัญญาได้ดิบได้ดีไปแล้ว
นายคิดว่าฉันจะยึดอำนาจมาได้ยังไง เมื่อตอนนี้ วิคเตอร์ฟื้นขึ้นมาแล้ว
เราไม่มีทางชนะเขาได้ นับวัน เขาจะยิ่งแกร่งขึ้น
และนั่นคือสาเหตุ ที่ฉันต้องการตัวไมเคิล
ถ้าวิคเตอร์กำจัดได้ง่ายๆ...
นายคงจะจัดการด้วยตัวเอง เมื่อหลายศตวรรษก่อนไปแล้ว
ไปที่ทางออก! เร็วเข้า!
ระยำเอ๊ย!
แม่งเอ๊ย!
วิคเตอร์
ใช่
ถ้านายทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จ ป่านนี้ เขาก็ยังนอนจำศีลอยู่
เรซไปไหนวะ
มีทางออกอื่นมั้ย
ฉันว่านายคงไม่รู้เลยสิว่า นายต้องสละเลือด ในการจราจลนี้บ้าง
อย่าคิดแม้แต่จะหนี
ซิลเวอร์ไนเตรท คิดไม่ถึงสิท่า
มาเร็ว! ไป! ไป! เร็ว! เร็ว! เร็ว!
ลูเซียน
เซลีน!
อย่าเพิ่ง
ฉันต้องพาคุณออกไปจากนี่ วิคเตอร์กำลังมา
ไลแคนทุกตัวต้องตาย ไม่งั้นเขาไม่มีวันพอใจแน่
พวกเขาจะฆ่าคุณด้วย ที่คุณมาช่วยผม
ฉันรู้
ผมรู้ว่า อะไรทำให้เกิดสงคราม
พอได้แล้ว เธอมากับฉัน!
ฉันก็อยากจะอยู่ถึงตอนที่วิคเตอร์ฆ่าแก!
ได้อยู่แน่
แต่ฉันจะบอกอะไรให้ เกี่ยวกับพ่อที่เธอบูชานักหนาน่ะ
เขานั่นแหละ ที่ฆ่าครอบครัวของเธอ
ไม่ใช่พวกไลแคน
เขาไม่เคยปฏิบัติตามกฎ ที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นมา
ทนกล้ำกลืน กินหมูหมากาไก่ไม่ไหว
ก็เลยต้องหาเลือดมนุษย์มากินบ้าง
ฉันเก็บความลับของเขาไว้...
คอยตามล้างตามเช็ด
แต่ก็เขานั่นแหละ...
ที่คอยย่องไปทีละห้อง
ฆ่าทุกคน อันเป็นที่รักของเธอ
แต่พอเขา เข้าถึงตัวเธอ...
เขาอดคิดที่จะสูบเลือดเธอ ให้หมดไปจากตัวไม่ได้
เธอทำให้เขานึกถึงซอนย่า ลูกสาวของเขาเอง...
ลูกสาวที่เขาส่งเธอ ไปสู่ความตาย
- โกหก - ไม่เชื่อก็ตามใจ
มาได้แล้ว
เธอต้องอยู่เคียงข้างฉัน
เอางั้นก็ได้
กัดเขาซะ!
ครึ่งแวมไพร์...
ครึ่งไลแคน
แต่แข็งแกร่งกว่าทั้ง 2 เผ่าพันธุ์
นี่เธอทำบ้าอะไร
แกอาจจะฆ่าฉันได้...
น้องชาย
แต่สิ่งที่ฉันตั้งใจ...
ได้สำเร็จเสร็จสิ้นไปแล้ว
เขาอยู่ไหน
เครเวนอยู่ไหน
ยกโทษให้ข้าด้วย เด็กน้อย
ไม่ใช่ไลแคน
แต่เป็นท่าน
ออกไป
ท่านไว้วางใจฉันได้อย่างไร...
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าท่านได้ฆ่าครอบครัวของฉัน
ใช่
ข้าได้พรากมันไปจากเจ้า
แต่ข้าได้ให้เจ้ามากกว่านั้น
มันไม่ใช่การแลก ที่ยุติธรรมหรอกเหรอ กับชีวิตอมตะ ที่ข้ามอบให้เจ้า
แล้วชีวิตของลูกสาวท่านล่ะ
เลือดเนื้อเชื้อไขของท่านเอง
ข้ารักลูกสาวข้า!
แต่ไอ้มารหัวขนในท้องเธอ...
คือผู้ทรยศต่อข้า และตระกูลโคเวน
ข้าทำในสิ่งที่จำเป็น เพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์
ซึ่งข้าจำใจต้องทำอีกครั้ง
ไม่!
ถึงเวลาตายแล้ว
ถึงแม้ฉัน ไม่สามารถทำนายอนาคตได้
แต่ผลที่เกิดขึ้นในคืนนี้ จะคงกึกก้องอยู่ใน...
ตระกูลโคเวนที่ยิ่งใหญ่ทั้งสอง ไปอีกนาน
แวมไพร์อาวุโส 2 ตน จะถูกสังหาร...
ตนหนึ่งจะตาย ด้วยน้ำมือของฉัน
อีกไม่นาน มาร์คัสจะกลับมาครองบัลลังก์
กระแสแห่งความโกรธ และการจองเวร จะลุกโหมในยามราตรี
ความแตกต่างจะหมดไป
ความสวามิภักดิ์จะเกิดขึ้น
และอีกไม่นาน...
ฉันจะกลายเป็น ผู้ถูกล่า